بتن پرمقاومت SSG

جهت استفاده از افزودنی‌های بتن از قواعد زیر پیروی کنید

• • افزودنی‌های حباب‌ساز: ترکیبات مایع شیمیایی هستند که هنگام تهیه بتن به آن اضافه می‌شوند تا حباب‌های میکروسکوپی هوا با عنوان حباب عمدی ایجاد کنند که این حباب‌ها با مخلوط کردن ایجاد می‌شوند. این حباب‌های هوا مقاومت بتن را برابر آسیب‌های ناشی از چرخه‌های یخ زدن و آب شدن و نمک‌های یخ زدا بهبود می‌دهند. در بتن تازه، هواهای محبوس شده کارپذیری را بهبود می‌بخشند و آب اندختگی و جداشدگی را کاهش می‌دهند. برای کار در دال‌های بیرونی (پارکینگ‌ها، راهروها، پیاده‌روها، سطح استخرها، حیاط‌ها) که در معرض چرخه‌های یخ‌زدن و آب شدن یا در مناطقی که از نمک‌های ضد یخ استفاده می‌شود، درصد هوایی بین ۴ درصد تا ۷ درصد از حجم استفاده. ایجاد هوای عمدی برای بتن‌های سازه داخلی لازم نیست چــرا که در معــرض یخ زدن و آب شدن قرار ندارند. از ایجاد هوای عمدی در بتن‌هایی که نیاز است سطح ماله خورده صاف و صیقلی داشته باشند خودداری شود. در بتن‌هایی با مواد سیمانی بالاتر، با اضافه کردن هر 1درصد هوا حدود 5 درصد از مقاومت بتن کاهش پیدا می‌کند؛ اما در بتن‌هایی با مقدار سیمان کمتر، افزودن هوا اثر کمتری دارد و می‌تواند جداشدگی را کاهش داده و به دلیل نیاز کمتر به آب برای دستیابی به اسلامپ مناسب، مقاومت را به مقدار کمی افزایش دهد. مواد افزودنی هواساز برای استفاده در بتن باید مطابق با الزامات ASTM C260، مشخصات مواد افزودنی هوادهی برای بتن، باشد.
•  
  • کاهنده‌های آب یا روان‌کننده‌هـا: برای دو هدف مختلف استفاده می‌شوند: (۱) کاهش مقدار آب در بتن تازه و افزایش مقاومت آن؛ (۲) دستیابی به اسلامپ بالاتر بدون افزودن آب اضافی. کاهنده‌های آب، مقدار آب لازم برای یک مخلوط بتن با اسلامپ هدف را کاهش می‌دهند. این مواد افزودنی ذرات سیمان را در بتن پراکنده می‌کنند و سبب استفاده بهینه‌تری از سیمان می‌شوند. این امر باعث افزایش مقاومت یا استفاده از سیمان کمتر برای دستیابی به مقاومتی مشابه می‌شود. کاهنده‌های آب برای پمپاژ بتن و در هوای گرم مفید هستند تا نیاز به آب اضافی را جبران کنند. برخی از کاهنده‌های آب ممکن است باعث افزایش سرعت از دست دادن اسلامپ بتن با گذشت زمان شوند. کاهنده‌های آب باید با الزامات نوع A در استاندارد ASTM C 494، مشخصات موادافزودنی شیمیایی برای بتن، مطابقت داشته باشند. کاهنده‌های آب با قدرت متوسط امروزه به طور گسترده‌ تری استفاده می‌شوند و برای کاهش بیشتر آب نسبت به کاهنده‌های آب معمولی به کار می‌روند. کاهنده‌های آب با قدرت متوسط باید حداقل الزامات مشخص‌شده برای نوع A در استاندارد ASTM C494 را تأمین کنند. در این استاندارد، طبقه‌بندی جداگانه‌ای نیز برای این محصولات در نظر گرفته شده است.
•  
  • کاهنده‌های آب قوی: یک دسته‌ی خاص از افزودنی‌های کاهنده آب هستند که اغلب با عنوان فـوق روان‌کننده‌ها شناخته می‌شوند. این دسته از افزودنی‌ها قادر هستند مقدار آب موجود در یک مخلوط بتنی را بین ۱۲ تا ۴۰ درصد کاهش دهند، بدون آن‌که در اسلامپ آن افت ایجاد شود. به همین دلیل، از کاهنده قوی آب برای افزایش مقاومت و کاهش نفوذپذیری بتن از طریق کاهش میزان آب مخلوط استفاده می‌شود؛ همچنین با استفاده از این افزودنی‌ها می‌توان اسلامپ را به‌طور قابل‌توجهی افزایش داد تا بتن روان یا بتن خودتراکم مطابق با (CIP-27) تولید شود.. این افزودنی‌ها برای تولید بتن‌های با مقاومت و عملکرد بالا که حاوی مقادیر زیادی از مواد سیمانی و ترکیباتی مانند دوده سیلیس هستند، ضروری‌اند. برخی از فوق روان‌کننده ها ممکن است باعث افزایش افت اسلامپ در طول زمان شوند. در برخی موارد، این افزودنی‌ها می‌توانند در محل اجرای پروژه و به‌صورت کنترل‌شده به مخلوط اضافه شوند تا اسلامپ مورد نیاز برای جای‌دهی تأمین شود. این افزودنی‌ها تحت پوشش استاندارد ASTM C494 در انواعF و G، و همچنین استانداردASTM C1017 در انواع 1 و 2 برای افزودنی‌های شیمیایی مورد استفاده در تولید بتن روان، طبقه‌بندی می‌شوند.
•  
  • کندگیرکننده‌ها: مواد شیمیایی‌ای هستند که زمان گیرش اولیه بتن را به مدت یک ساعت یا بیشتر به تأخیر می‌اندازند. از کندگیرکننده‌ها معمولاً در هوای گرم برای مقابله با گیرش سریع ناشی از دمای بالا استفاده می‌شود. در پروژه‌های بزرگ یا در شرایط آب‌و‌هوایی گرم، استفاده از بتن حاوی کندگیر این امکان را فراهم می‌کند که زمان بیشتری برای جای‌دهی و پرداخت سطح بتن در اختیار باشد. کندگیرکننده‌ها معمولاً به‌عنوان یکی از اجزای افزودنی‌های کاهنده آب در ترکیب حضور دارند. این مواد باید الزامات نوع B یا D از استانداردASTM C494 را برآورده کنند.
•  
  • تسریع‌کننده‎‌های گیرش: زمان گیرش اولیه بتن را کاهش می‌دهند و مقاومت بتن را در سنین اولیه افزایش می‌دهند. زودگیرکننده‌هایی که در بــازار به اشتباه ضدیخ نیز نامیده می‌شودند، از یخ‌زدگی بتن جلوگیری نمی‌کنند. بلکه این مواد با تسریع فرآیند گیرش، امکان پرداخت سطح بتن را زودتر فراهــم کرده و نرخ افزایش مقاومت را بالا می‌برند؛ در نتیجه بتن در برابر آسیب ناشی از یخ‌زدگی در هوای سرد مقاومت بیشتری پیدا می‌کند. تسریع‌کننده‌های گیرش در پروژه هایی که نیاز است قالب ها زود تر باز بشوند و یا قابلیت اعمال بار بر روی سازه تسرع شود، استفاده می‌شود. تسریع‌کننده‌های گیرش مایع باید با الزامات انواع C و E استاندارد ASTM C494 مطابقت داشته باشند. این مواد به دو دسته تقسیم می‌شوند: بر پایه کلرید و بدون کلرید. در بتن غیرمسلح، استفاده از کلسیم کلرید تا حداکثر ۲ درصد وزن سیمان مجاز است. با توجه به نگرانی‌ها درباره خوردگی آرماتور ناشی از وجود کلرید، برای بتن مسلح، مقادیر مجاز کلرید به‌طور قابل‌توجهی کمتر در نظر گرفته می‌شود. بتن پیش‌تنیده و بتنی که حاوی آلومینیوم یا فلز گالوانیزه باشد، نباید هیچ‌گونه مواد زودگیر بر پایه کلرید داشته باشد، زیرا احتمال خوردگی فلزات را افزایش می‌دهد. از مواد بدون کلرید در مواردی استفاده می‌شود که نگرانی درباره خوردگی فلزات یا آرماتور مدفون در بتن وجود داشته باشــد.

علاوه بر این افزودنی‌ها، محصولات دیگری نیز برای بهبود خواص بتن در کاربردهای متنوع موجود هستند. برخی از این محصولات عبارت‌اند از: بازدارنده‌های خوردگی، افزودنی‌های کاهش‌دهنده جمع‌شدگی، افزودنی‌های ضد آب شستگی، افزودنی‌های کنترل طولانی مدت زمان گیرش، افزودنی‌های کاهش‌دهنده پتانسیل واکنش قلیایی-سنگدانه، افزودنی‌های کمکی پمپاژ، افزودنی‌های کاهش‌دهنده نفوذپذیری، افزودنی‌های حفظ‌کننده کارایی، افزودنی‌های اصلاح‌کننده گرانروی، و انواع رنگ‌ها و محصولات بهبود دهنده ظاهر بتن. برای انتخاب افزودنی‌های مناسب که ارزش پروژه شما را افزایش دهند، با تولیدکننده بتن آماده خود مشورت کنید.