بتن خودتراکم چیست؟ | صفر تا صد بررسی بتن خودتراکم به صورت تخصصی

صفر تا صد بررسی بتن خودتراکم تخصصی سنگ شکن

بتن خودتراکم یا خودمتراكم (Self Compacting Concrete) يك فن آوري نو در عرصه ساخت و ساز در سطح دنياست. این نوع بتن مي تواند تحت اثر وزن خود و بدون جدا شدن دانه ها در ميان انبوه اجزاي سازه اي جريان يابد كارايي بسيار بالايي دارد. به عبارت ديگر بتن خودتراکم، نوعی بتن پیشرفته است که بدون نیاز به اعمال لرزش یا ویبره، تحت وزن خود در قالب جریان می‌یابد و تمامی فضای خالی را به‌طور یکنواخت پر می‌کند. این ویژگی، اجرای بتن را به‌ویژه در مقاطع پیچیده، مقاطع با تراکم آرماتور زیاد (مانند ستون‌ها)، یا بتن‌ریزی در ارتفاع، بتن‌ریزی‌های حجیم بسیار ساده‌تر و مطمئن‌تر می‌سازد. در شرایط معمول، برای حصول تراکم مناسب، نیاز به ویبره‌کردن بتن است؛ با این حال، حتی در صورت رعایت کامل نکات اجرایی، احتمال بروز عیوبی مانند کرموشدگی، کیفیت سطح نامناسب و عدم پرکردن کامل قالب وجود دارد. بتن خودتراکم با حذف این مرحله، ریسک این مشکلات را به‌طور چشمگیری کاهش می‌دهد؛ علاوه بر سهولت اجرا، این بتن از نظر یکنواختی، پیوستگی و پخش‌شدگی خمیر سیمان در سطحی بسیار مطلوب قرار دارد که نتیجه آن، افزایش مقاومت و دوام بتن سخت‌شده است.

سه قابلیت اصلی بتن خود متراكم عبارت است از:  قابلیت عبور، قابلیت پرکنندگی و پایداری(مقاومت در برابر جداشدگي) مي‌باشند. از مزاياي مهم استفاده از اين نوع بتن مي‌توان به افزایش سرعت ساخت، صرفه جويي اقتصادي و بالارفتن كيفيت نهايي سطح بتن اجرا شده اشاره كرد. از عوامل مهم در رسيدن به طرح مخلوط کارآمد، استفاده از سنگدانه هايی با دانه‌‎بندی مناسب و كاهش حداكثر اندازه سنگدانه در مخلوط بتني براي همگني بيشتر آن مي‌باشد. در این نوع بتن براي تأمين پایداری مناسب و تآمین مقاومت و دوام مطلوب بايد تا حد ممكن نسبت آب به مواد سیمانی سيمانی را كاهش داد. به منظور کاهش مقدار آب استفاده از مواد افزودنی فوق‌روان‌کننده در این بتن اجتناب ناپذیر است.

دلایل استفاده از بتن خودتراکم

در سال‌های اخیر با رشد سریع صنعت عمران و افزایش ساخت‌وسازهای بلندمرتبه، پل‌ها، تونل‌ها و سازه‌هایی با مقاطع پیچیده، شرایط اجرایی بتن‌ریزی به‌مراتب دشوارتر از گذشته شده است. تراکم بالای آرماتورها، قالب‌های پیچیده، ابعاد بزرگ قطعات و محدودیت‌های اجرایی باعث شده است که بتن‌های معمولی دیگر به‌خوبی پاسخگوی نیازهای کیفی و عملکردی این سازه‌ها نباشند. در چنین شرایطی بتن خودتراکم به‌عنوان راه‌حل مؤثر و در بسیاری از موارد تنها گزینه قابل اعتماد مطرح می‌شود.

بتن خودتراکم به دلیل توانایی جریان‌یابی بالا و عبور آسان از بین شبکه‌های متراکم آرماتور، امکان بتن‌ریزی یکنواخت و بدون نقص را فراهم می‌کند؛ چیزی که در بتن معمولی حتی با ویبره‌زنی گسترده نیز به‌سختی دستیابی است. با حذف نیاز به ویبره، خطای انسانی کاهش می‌یابد و مشکلات اجرایی مانند کرموشدگی، حفرات لانه‌زنبوری و تراکم ناقص به حداقل می‌رسد. همین ویژگی، کیفیت نهایی بتن را به‌طور چشمگیری افزایش می‌دهد.

از طرف دیگر، ارتقای دوام، کاهش آب‌انداختگی و جداشدگی، و دستیابی به مقاومت‌های یکنواخت، بتن خودتراکم را به انتخابی هوشمندانه در پروژه‌های بزرگ و حساس تبدیل کرده است. نبود ویبره، آلودگی صوتی را کاهش می‌دهد و سرعت اجرا را بالا می‌برد؛ مزایایی که در پروژه‌های شهری و زمان‌محور ارزش بالایی دارند.

به‌طور خلاصه، با پیچیده‌تر شدن سازه‌ها و افزایش نیاز به کیفیت، سرعت و اطمینان در بتن‌ریزی، استفاده از بتن خودتراکم دیگر فقط یک انتخاب نیست، بلکه در بسیاری از پروژه‌ها ضرورتی فنی محسوب می‌شود و بهترین پاسخ به چالش‌های اجرایی امروز است.

مروري بر سابقه بتن خودتراكم

براي ايجاد سازه هاي بتني بادوام، لازم است تراكم كافي در بتن توسط نيروي كار ماهر ايجاد شود. بحران كاهش نيروي كار ماهر در صنعت ساخت و ساز ژاپن در اوايل دهه 80 ميلادي از يك سو و تراكم نامناسب ناشي از افزايش حجم آرماتورهاي مصرفي به منظور بهبود عملكرد لرزه‌ای سازه ها و همچنين تمايل به استفاده از آرماتورهاي با قطر كمتر به منظور كنترل ترك خوردگي از ديگر سو، باعث كاهش كيفيت عمليات اجرائي گرديد . اين موضوع براي چندين سال مورد بحث و بررسي قرار گرفت تا اينكه در سال 1986 نظريه بتن خودمتراكم (SCC) به عنوان راه حلي براي رفع مشكل اجرای سازه هاي بتني توسط شخصي بنام Okamura مطرح گرديد.

در سال 1989 پروفسور اوکامورا و همکارانش، یک کارگاه تخصصی در زمینه بتن SCC در دانشگاه توکیو ارائه کردند، بیش از 100 متخصص از مراکز تحقیقاتی و شرکت های بزرگ در این کارگاه شرکت داشتند، که باعث گسترش تحقیقات روی این موضوع در مراکز مختلف شد. در اوایل دهه 1990، استفاده از بتن خود تراکم در برخی پل‌ها و سازه ها در ژاپن آغاز شد. ارائه مقالات تخصصی در کنفرانس بین المللی CANMET & ACI در سال 1992 و به دنبال آن کارگاه تخصصی بانکوک در 1994 و کنفرانس ACI در سال 1996 توجه به بتن خود تراکم را در سطح دنیا افزایش داد. در سال 1996 کشورهای اروپایی یک کنسرسیوم تشکیل دادند و پروژه‌ای را با عنوان «تولید و محیط کاری بهبود یافته با استفاده از بتن خود تراکم» آغاز کردند. موفقیت این پروژه باعث گسترش سریع‌تر SCC در پروژه های مختلف ساختمانی اعم از پیش ساخته یا بتن‌ریزی در جا شد. از سال 2002 دستورالعمل‌هایی مانند (EFNARC) برای این بتن تهیه شده و استفاده از آن در بسیاری از کشورهای دنیا رو به توسعه است. شایان ذکر است در دو دهه اخیر استفاده از بتن خودترکم در بسیاری از کشورهای دنیا متداول شده‌است.

در ایران نیز استفاده از بتن خود تراکم از چند سال قبل آغاز شده و از مزایای آن بهره گرفته شده است. برای مثال می‌توان از مصرف بتن خود تراکم در لاینینگ تونل رسالت تهران، کتیبه‌ها و عناصر تزئینی در طرح توسعه حرم حضرت معصومه و قطعات پیش ساخته‌ برای عبور دستگاه‌های حفاری متروی شیراز و پل طبقاتی صدر نام برد.

بتن خودتراکم از جمله محصولاتی است که کارخانه بتن آماده سنگ شکن غرب در دهه اخیر تمرکز ویژه‌ای بر آن داشته است. این شرکت با تکیه بر فعالیت‌های پژوهشی واحد تحقیق و توسعه، طی سال‌های اخیر موفق به توسعه و تکامل این محصول شده است. در همین راستا، علاوه بر تولید بتن خودتراکم معمولی، این مجموعه توانسته است بتن‌های خودتراکم با مقاومت بالا (با رده مقاومتی ۸۰ مگاپاسکال) و همچنین بتن‌های خودتراکم با حرارت‌زایی کم را به بازار ارائه دهد. شایان ذکر است این شرکت دانش بنیان قابلیت تولید محصولی ویژه تحت عنوان «بتن خودتراکم پرمقاومت با حرارت‌زایی کم» را دارد و موفق به اخذ گواهی دانش‌بنیان برای این محصول شده‌است.

مروری بر ويژگي‌هاي بتن خودتراكم

• قابليت پركنندگي يا شكل پذيري بالا و جاري شدن و پركردن تمام فضاي درون قالب تحت اثر وزن خود
• قابليت عبور يا تغيير شكل محصور شده بالا (توانايي بتن مورد نظر در جاري شدن بين فضاي بين ميلگردها، بدون مسدود كردن آن‌ها)
• پایداری یا مقاومت در برابر جدا شدگي(همگن ماندن تركيبات بتن خودمتراكم)

مزایای بتن خودتراکم

• كاهش زمان ساخت و ساز
• صرفه جويي اقتصادي در برخي شرايط
• بالا رفتن كيفيت نهايي
• اطمينان از تراكم مناسب و كامل
• قرار گرفتن راحت تر در قالب نیاز به انرژی کمتر حین بتن‌ریزی
• سطح تمام شده بهتر به خصوص در بتن هاي نمايان بتن اکسپوز
• كاهش نيروي انساني (كارگر ويبراتور و بتن ريز) و كاهش خطاي انساني در بتن‌ریزی
• اجراي سريع تر بخصوص در ستونها و ديوارها
• آزادي عمل بيشتر در طراحي مقاطع سازه اي
• كاهش آلودگي صوتي در كارگاه به دليل عدم استفاده از ويبراتور

چالش‌های بتن خودتراکم (SCC)

• طرح اختلاط با اجزا بیشتر و با نکاتی پیشرفته‌تر؛ به عبارتی استفاده از افزودنی‌های شیمیایی و معدنی مورد نیاز برای تولید بتن خودتراکم می‌تواند منجر به پیچیدگی فرآیند و افزایش هزینه های تولید بتن شود.
• مخلوط کردن و کنترل خواص بتن SCC نیاز به دانش و تجربه بالایی دارد و خطا در این مراحل می‌تواند منجر به مشکلات کیفی و عدم دستیابی به بتنی در محدود استاندارد گردد.
• بتن خودتراکم نسبت به تغییرات دما و رطوبت حساس است و نیاز به کنترل دقیق شرایط محیطی دارد.
• اگر ترکیب مواد به درستی انجام نشود، بتن خود تراکم ممکن است به جداشدگی و آب انداختگی دچار شود که می‌تواند کیفیت نهایی بتن را تحت تاثیر قرار دهد.

بتن خودتراكم و ارتباط آن با دوام 

از ديگر مزاياي مهم بتن خود متراكم افزايش دوام بتن در مقايسه با بتن معمولي است. مواردي كه بر دوام بتن تاثير مي‌گذارند، شرايط نامناسب محيطي زير مي باشند:

• چرخه‌های یخ زدن و آب شدن
• حملات يون سولفات
• حملات يون كلرايد
• مجاورت با انواع نمك‌ها

شایان ذکر است، نفوذپذيري بتن با هركدام از موارد فوق رابطه مستقيم دارد و بتن خود متراكم به دليل نسبت آب به سيمان كمتر نسبت به بتن معمولی، تخلخل و در نتيجه نفوذپذيري كمتري داشته و اين امر سبب افزايش دوام اين نوع بتن در مقايسه با انواع ديگر مي‌گردد.

مقايسه بتن معمولي با بتن خود متراكم

اجزاي بتن خود متراكم و بتن معمولي را موادي همچون سيمان، سنگدانه، آب و مواد افزودني تشكيل مي‌دهند ولي عمده تفاوت بتن معمولي با بتن خود متراكم را موارد زير تشكيل مي‌دهد:

• محدوديت در انتخاب نوع و مقدار سنگدانه: بتن خودتراکم، به دلیل نیاز به عبور آسان و جلوگیری از انسداد، انتخاب نوع، اندازه و مقدار سنگدانه با محدودیت همراه است. برای دستیابی به روانی و کارایی لازم، معمولاً از سنگدانه‌های با حداکثر اندازه کوچکتر و حجم کمتر استفاده می‌شود تا فاصله میان ذرات افزایش یافته و اصطکاک داخلی کاهش یابد. این موضوع باعث کاهش تنش‌های داخلی و بهبود قابلیت جریان، و در نتیجه افزایش کارایی و شکل‌پذیری بتن تازه می‌شود.
• استفاده از افزودنی‌های فوق روان كننده: برای دستیابی به روانی بالا در عین حفظ نسبت کم آب به سیمان، استفاده از فوق‌روان‌کننده‌ها ضروری است. در بتن خودتراکم، عبور بدون انسداد از میان آرماتور نیازمند مخلوطی با روانی زیاد و لزجت کنترل‌شده است تا از جداشدگی جلوگیری شود. این رفتار با افزایش حجم خمیر، به‌کارگیری مواد پودری مناسب و در صورت نیاز افزودنی‌های کنترل‌کننده لزجت به‌دست می‌آید. شکل‌پذیری بتن خودتراکم نتیجه ترکیب مناسب حجم خمیر، روانی ایجادشده توسط فوق‌روان‌کننده و پایداری ناشی از لزجت کنترل‌شده است، نه صرفاً افزایش ویسکوزیته یا نزدیکی سنگدانه‌هــا.
• مدت حفظ کارایی: منظور زمانی است که بتن خودتراکم رواني خود را حفظ نمايد. این مدت مي‌تواند با استفاده مناسب از فوق روان كننده ها، كندگير كننده ها و … متناسب با نوع سيمان مصرفي، به منظورحفظ قابليت رواني و كارايي در انتقال و عملیات بتن‌ریزی افزایش یابد.
• نسبت آب به مواد سیمانی: در بتن خودتراکم از نسبت هاي آب به مواد سيماني پايين تر استفاده مي‌شود. (دلیل آن کنترل جداشدگی می‌باشــد.)
• کاهش نياز بتن به ويبره و تراکم دستی: در بتن معمولی، ویبره‌کردن برای رسیدن به تراکم مناسب نیازمند رعایت نکات فنی زیادی مانند عمودی نگه‌داشتن شیلنگ ویبره، کنترل عمق ویبراسیون و تنظیم زمان ویبره است. انجام درست این موارد به کارگر ماهر، دقت بالا و صرف زمان کافی احتیاج دارد و معمولاً فراهم شدن همهٔ این شرایط در پروژه‌ها آسان نیست.

ويبره زدن بدون توجه به خواص بتن

نوع مقطع مي‌تواند باعث بروز برخي از مشكلات شود که در ادامه به آن‌ها می‌پردازیم …

• جدا شدن دانه ها در بتن بخاطر ويبره زياد
• تراكم ناهمگن در نقاط مختلف بتن و ايجاد مقاومت‌هاي فشاري متفاوت در هر قسمت
• گير كردن شيلنگ ويبره در بين ميلگردهاي متراكم
• كرمو شدن برخي از مناطق بتن به دليل غير قابل دسترس بودن
• فرار شيره بتن به دليل ويبره بيش از حد
• آب انداختن در سطح بتن (خطر آب‌انداختگی و درنهایت دوفاز شدن بتن‌)
• ضعيف شدن فاز ناحيه انتقال در سه قسمت (مجاورت دانه ها، مجاورت ميلگردها و مجاورت قالب‌ها)

براين اساس استفاده از بتن خود متراكم بدليل کاهش نیاز به تراکم و پخش‌شدگی بهتر،كيفيت و دوام و مقاومت بهتري در مقايسه با بتن معمولي ايجاد خواهد كرد.

کارخانه بتن آماده سنگ ‌شکن غرب به‌عنوان یکی از پیشروترین مجموعه‌های کشور در تولید انواع بتن‌های خاص، جایگاهی ویژه در توسعه و تولید بتن خودتراکم به‌دست آورده است. این مجموعه با تکیه بر دانش فنی روز، بهره‌گیری از تجهیزات مدرن و اجرای دقیق استانداردهای تولید، توانسته بتن خودتراکم را در انواع رده‌های مقاومتی و با بالاترین سطح کیفیت در اختیار مصرف‌کنندگان قرار دهد. برای دریافت مشاوره تخصصی، استعلام قیمت یا ثبت سفارش، می‌توانید با شماره 1771 تماس بگیرید و از راهنمایی کارشناسان فروش بهره‌مند شوید.

طرح اختلاط بتن خودتراكم 

در طراحی اختلاط بتن خودتراکم، رویکردی متفاوت نسبت به بتن معمولی اتخاذ می‌شود. در حالی که در بتن معمولی، نسبت آب به سیمان (w/c) عمدتاً برای دستیابی به مقاومت فشاری مورد نظر تعیین می‌گردد، در بتن خودتراکم، اولویت با دستیابی به روانی، کارایی و قابلیت خودتراکمی مطلوب است.

نکات کلیدی در طرح اختلاط بتن خودتراکم عبارتند از:

نسبت آب به مواد سیمانی: این نسبت نقش حیاتی در تعیین روانی و قابلیت خودتراکمی بتن دارد. برای دستیابی به این هدف، نسبت آب به مواد پودری (شامل سیمان و سایر مواد پوزولانی مانند میکروسیلیس) تنظیم می‌شود. این نسبت معمولاً به اندازه‌ای پایین نگه داشته می‌شود که مقاومت لازم را تأمین کند، اما در عین حال جریان‌پذیری کافی را فراهم آورد.

• حجم خمیر: حجم کافی از خمیر سیمانی (شامل آب، سیمان و مواد پوزولانی) برای پوشش کامل سنگدانه‌ها و تامین روانی لازم ضروری است. این خمیر باید دارای ویسکوزیته بالایی باشد تا از جداشدگی جلوگیری کرده و قابلیت شکل‌پذیری را تضمین کند.
• مقدار سنگدانه: اندازه، شکل و دانه‌بندی سنگدانه‌ها در طرح اختلاط بتن خودتراکم از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. استفاده از سنگدانه‌های با دانه‌بندی پیوسته و بهینه، همراه با مقدار مناسب مواد پودری، به دستیابی به روانی و مقاومت لازم کمک می‌کند.
• مواد افزودنی: استفاده از فوق روان‌کننده‌ها با قدرت بالا، برای کاهش نسبت آب به مواد پودری و در عین حال افزایش چشمگیر روانی و خودتراکم‌پذیری، امری ضروری است. علاوه بر این، مواد افزودنی دیگری مانند پایدارکننده‌ها ممکن است برای کنترل ویسکوزیته و جلوگیری از جداشدگی لایه‌ها به کار روند.
• مقدار مواد پودری: نسبت مناسب مواد سیمانی و مواد پوزولانی (مانند میکروسیلیس) در طرح اختلاط SCC، علاوه بر تاثیر بر روانی، به افزایش مقاومت و دوام بتن نیز کمک می‌کند.
• نسبت شن و ماسه: کنترل نسبت بهینه بین سنگدانه‌های درشت (شن) و ریز (ماسه) برای اطمینان از تراکم و جریان‌پذیری مناسب بتن اهمیت دارد.

در مجموع، طرح اختلاط بتن خودتراکم نیازمند تعادل دقیقی بین روانی، مقاومت، و جلوگیری از جداشدگی است که با انتخاب صحیح مصالح و استفاده بهینه از مواد افزودنی حاصل می‌شــود.

مواد و مصالح تشکیل‌دهنده بتن خودتراکم

در ادامه یک سری موارد مهمی که داریم عبارتند از:

مواد چسباننده (Binder)

سیمان پرتلند معمولی یا OPC (Ordinary Portland Cement) رایج ترین نوع سیمان مورد استفاده در بتن خودتراکم است. با این حال، می توان از سیمان های پرتلند پوزولانی، سیمان‌های مرکب و سیمان‌های آمیخته استفاده نمود.

استفاده از افزودنی‌های معدنی، مواد پوزولانی و مکمل سیمانی نیز جهت تأمین مواد پودری و افزایش خمیر برای بتن خودتراکم نیز مرسوم می‌باشد. استفاده از پوزولان‌هایی نظیر میکروسیلیس، زئولیت و سرباره برای ساخت این بتن به جهت دستیابی به مشخصات بتن تازه در محدوده استاندارد و مقاومت فشاری هدف و دوام بالا توصیه می‌گردد.

بسیاری از افزودنی های معدنی به جهت داشتن سطح ویژه بالا (Specific surface area) ، باعث بهبود خاصیت چسبندگی بتن می شود که وجود این خاصیت باعث جلوگیری از آب انداختگی و یا جداشدگی در بتن می‌گردد. در بتن خودتراکم به علت استفاده از درصدهای بالای فوق روان کننده، استفاده از روش‌های موثر در جلوگیری از آب انداختگی و جداشدگی بسیار ضرورتی است که یکی از بهترینِ این روش‌ها استفاده از موادی همچون میکروسیلیس، پودر سنگ، زئولیت، سرباره و… است.

• میکروسیلیس یا دوده سیلیس، یک افزودنی معدنی است که با با واکنش با هیدروکسید کلسیم حاصل از هیدراتاسیون سیمان، ژل سیلیکاتی تشکیل می دهد که ساختار بتن را تقویت می‌کند.
• زئولیت ها به عنوان افزودنی های معدنی در بتن خودتراکم، موجب بهبود خواص رئولوژیکی، افزایش دوام و کاهش آب انداختگی و جداشدگی بتن می شوند.
• استفاده از پودر سنگ در بتن خودتراکم به افزایش چسبندگی و کاهش جداشدگی کمک می‌کند.
• خاکستر بادی (Fly Ash) یکی از محصولات جانبی صنعت تولید برق از زغال سنگ است که به عنوان یک افزودنی معدنی مهم در بتن مورد استفاده قرار می گیرد. استفاده از خاکستر بادی در بتن خودتراکم به دلیل مزایای متعدد فیزیکی، شیمیایی و اقتصادی، به طور گسترده ای مورد توجه قرار گرفته است.
• سرباره کوره بلند (GGBFS) یک ماده جانبی از صنعت فولاد است که به خوبی می‌تواند در بتن، مخصوصاً بتن‌های خودتراکم (SCC)، استفاده شود. این ماده با افزایش حجم خمیر به بتن کمک می‌کند تا راحت‌تر جاری شود و قالب‌ها را بهتر پر کند، بدون اینکه دانه‌های بتن از هم جدا شوند. همچنین، باعث می‌شود بتن در طولانی مدت مقاومت و دوام بالاتری بدست آورد، مخصوصاً در برابر عوامل محیطی مضر مثل مواد شیمیایی و یون‌های مهاجم. از نظر محیط زیستی هم استفاده از سرباره بسیار مفید است، چون باعث کاهش نیاز به تولید سیمان (که انرژی زیادی مصرف می‌کند و گاز گلخانه‌ای تولید می‌کند) و همچنین استفاده مجدد از ضایعات صنعتی می‌شود. به طور خلاصه، سرباره هم کیفیت بتن را بالا می‌برد و هم به حفظ محیط زیست کمک می‌کند.

سنگدانه‌ها

سنگدانه ها باید با دقت انتخاب شوند تا حداکثر کارایی و پایداری را علاوه بر تأمین خواص مکانیکی تضمین کنند. سنگ دانه‌های گردگوشه به طور کلی به دلیل تاثیر مثبتشان در رئولوژی بتن، ترجیح داده می شوند. شن‌ها نقش اساسی در انسداد بتن دارند و به همین دلیل باید به حداکثر اندازه اسمی شن‌ها و فرم هندسی آن دقت شود. برای قابلیت عبور بتن خودتراکم پیشنهاد می‌گردد حداکثر اندازه اسمی درشت دانه به مقدار 19 میلی‌متر محدود شود. چه بسا برای مقاطعی با تراکم آرماتور بالا استفاده از شن نخودی با محدود 6 الی 10 یا 12 میلی‌متر توصیه می‌شـود.

ماسه بدلیل حجم قابل توجهی که در مخلوط دارد از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است و تأثیر زیادی روی رئولوژی بتن تازه می‌گذارد. ماسه ها نیز باید تا حد ممکن گردگوشه و طبیعی باشند تا با نسبت های آب به سیمان کمتر، کارایی بهتری داشته باشند. لازم به ذکر است قبل از طراحی مخلوط ، باید دانه بندی شن (درشت دانه) و ماسه (ریزدانه) مصرفی انجام شده و با منحنی های دانه بندی موجود در استاندارد مقایسه شود. همچنین علاوه بر توجه به هندسه و ابعاد ماسه می‌بایست به مقدار فیلر و مدول نرمی آن نیز توجه نمود.

افزودنی های شیمیایی (Chemical Admixture)

فوق روان کننده ها نقش حیاتی در بتن خودتراکم ایفا می کنند. فوق روان کننده ها با کاهش قابل توجه آب مصرفی و افزایش روانی بتن، امکان پخش کامل بتن در قالب و پر کردن تمامی فضاهای خالی را فراهم می‌کنند.

فوق روان کننده های بر پایه پلی کربوکسیلات اتر یا PCE (Polycarboxylate ethers) :این نوع فوق روان کننده‌ها جدیدترین و کارآمدترین نوع فوق روان کننده ها هستند. آن ها با ایجاد پخش یکنواخت ذرات سیمان، موجب کاهش آب مورد نیاز و افزایش کارایی بتن می شوند.

لازم به ذکـر است تمامی پارامترهای متغیر در مشخصات محصول، وابسته به هم بوده و ایجاد تداخل در هر یک از اجزاء، منجر به اختلال در کل داده‌های مورد انتظار می‌گردد. تنظیم مواد اولیه مصرفی مطابق آن‌چه که در آزمایشگاه بدست آمده و پیاده سازی آن در تولید صنعتی دشوار است. خط تولید باید بتواند در توزین تمامی مصالح کمترین خطا را داشته باشد و در عین محاسبه دقیق مقدار آب، افزودنی‎‌های شیمیایی و سایر مصالح مطابق رطوبت‌های نسبی به دست آمده تنظیم شود. این عامل باعث می‌شود تا طراحی فرآیند با دقت مناسب اعمال شود. در سیستم تولید، نوع و مدت زمان اختلاط در سیستم بچینگ پلانت نیز اهمیت فراوانی دارد تا بتوان بتنی نسبتا همگن تولید کرد.

آزمایش‌های بتن خودتراکم

بتن خودتراکم بواسطه ماهیت و کاربرد خود و همچنین پیچیدگی بیشتر دارای آزمایش‌های بیشتری نسبت به بتن معمولی می‌باشد تا علاوه بر بررسی روانی، کارایی و پایداری و سایر مشخصات بتن تازه، قابلیت خودتراکم بودن و استفاده در شرایط خاص را داشته باشد. در ادامه این مقاله به بررسی اهداف، استانداردها و محدوده مجاز نتایج این آزمایش‌ها پرداخته می‌شود:

آزمایش جریان اسلامپ –   SLUMP FLOW TEST

• هدف از این آزمایش بررسی روانی و جریان‌پذیری می‌باشد.
• استانداردهای ملی و بین‌المللی: ASTMC1611/ EN12350-8 / استاندارد ملی 11270
• محدوده آزمایش: 600-800 میلی‌متر (طبق استاندارد ملی ایران بتن‌هایی با جریان اسلامپ بالاتر 450 میلی‌متر در دسته‌بندی بتن خودتراکم قرار می‌گیرد اما این مقدار بازشدگی برای عمده مصارف بتن خودتراکم کافی نمی‌باشد)

آزمایش حلقه –  J –  J RING TEST

• بررسی توانایی جریان‌پذیری، قابلیت انسداد و عبور بتن از میان موانع شبیه‌سازی شده (میلگردها).
• استانداردهای ملی و بین‌المللی: ASTM C1621 / EN 12350-12 / استاندارد ملی 11271
• محدوده مجاز آزمایش: جریان بازشدگی نزدیک به جریان یافتن بتن در آزمایش اسلامپ و اختلاف ارتفاع کمتر از 1 سانتی‌متر

آزمایش T50 –  T50 TEST

• بررسی خاصیت ویسکوزیته و مقدار لزجت بتن خودتراکم؛ در این آزمایش مدت زمان رسیدن قطر بازشدگی در آزمایش جریان اسلامپ به قطر 50 سانتی‌متر بر حسب ثانیه اندازه‌گیری می‌گردد.
• استانداردهای ملی و بین‌المللی ASTMC1611/ EN12350-8 / استاندارد ملی 11270
• محدوده آزمایش: مدت زمان رسیدن به قطر معادل 500 میلی‌متر بیانگر روانی و لزجت بتن می‌باشد که هر میزان این عدد بیشتر باشد به نشانه لزجت بیشتر و مقاومت بالاتر در برابر جداشدگی می‌باشد، از طرفی مقدار کمتر این عدد به معنای لزجت کمتر و پرکنندگی سریع‌تر می‌باشد. عدد T50 بیانگر خواصی از بتن است که اطلاعات بسیار مناسبی از نسبت آب به سیمان و کارپذیری می‌دهد و بطور معمول بهتر است در محدوده‌ای میان 2 الی 5 ثانیه حفظ گردد.

آزمایش قیف V –   V FUNNEL TEST

• هدف از انجام این آزمایش ارزیابی زمان عبور بتن از یک دهانه باریک می‌باشد که نشان‌دهنده قابلیت جریان و عدم انسـداد است.
• استانداردهای ملی و بین‌المللی: EN12350-9 / استاندارد ملی 9-3203
• محدوده مجاز آزمایش: زمان عبور پیشنهادی 6-12 ثانیه (وابسته به حجم خمیر و لزجت بتن)

آزمایش قیف L –   L BOX TEST

• هدف از این آزمایش ارزیابی قابلیت عبور بتن از میان میلگردها.
• استانداردهای ملی و بین‌المللی: EN12350-10 / استاندارد ملی 10-3203
• محدوده آزمایش: نسبت ارتفاع‌ها H2/H1 بین 8/0 تا 1 (نزدیک به 1 ایده‌آل است).
• نتیجه آزمایش برای این محصول 9/0 – 1 می‎باشد.

آزمایش قیف  U–  U BOX

• هدف از انجام این آزمایش بررسی قابلیت پرکنندگی (FILLING ABILITY) بتن خودتراکم.
• استانداردهای ملی و بین‌المللی: EN12350-9
• محدوده آزمایش: اختلاف ارتفاع‌ها H2/H1 بین 0 تا 30 میلی‌متر (نزدیک به صفر ایده‌آل است).
• نتیجه مطلوب آزمایش بین 0 الی 10 میلی‌متر می‌باشد.

آزمایش شاخص پایداری چشمی –   VSI TEST

• این آزمایش بصورت کیفی صورت می‌پذیرد و کارشناس آزمایش بعد از انجام آزمایش جریان اسلامپ و اتمام بازشدگی بتن در صفحه اسلامپ به هـاله شکل گرفته دور بتن توجه می‌کند و براساس شاخص‌های در نظر گرفته شده در استاندارد و مشاهدات چشمی خود مقدار VSI را تعیین نماید.

آزمایش مقاومت در برابر جداشدگی بتن/ ستون جداشدگی –   COLUMN SEGREGATION TEST

• هدف از انجام این آزمایش ارزیابی پایداری بتن و جلوگیری از جداشدگی و آب‌انداختگی (حفظ همگنی مخلوط بتن و جلوگیری دو فاز شدن خمیر و سنگدانه‌ها جزو ارکان اصلی یک بتن خودتراکم استاندارد می‌باشد) آزمایش ستون جداشدگی بتن نیز جزء روش‌های ارزیابی این موضوع می‌باشد، بدین صورت که بتن در یک ستون عمودی ریخته می‌شود و سپس نمونه ها از بخش‌های مختلف ستون برداشته و تجزیه و تحلیل می‌شوند تا میزان جداشدگی دانه ها و یکنواختی مخلوط بررسی شود.
• استانداردهای ملی و بین‌المللی ASTM C1610
• محدوده مطلوب برای این مشخصه طی آزمایش‌هایی نظیر ستون جداشدگی، بررسی شاخص پایداری چشمی و سایر روش‌های تجربی مشخص می‌گردد.

جمع‌بنــدی

بتن خودتراکم (SCC) به‌عنوان یکی از نوآوری‌های برجسته صنعت بتن، با حذف نیاز به ویبره و تراکم دستی، تحولی اساسی در اجرای سازه‌های بتنی ایجاد کرده است. این نوع بتن با برخورداری از سه قابلیت اصلی شامل قابلیت پرکنندگی، قابلیت عبور از میان آرماتورهای متراکم و مقاومت در برابر جداشدگی، امکان پر کردن کامل قالب‌ها و دستیابی به سطح تمام‌شده مطلوب را فراهم می‌سازد. استفاده از فوق‌روان‌کننده‌های پلی‌کربوکسیلاتی، کاهش نسبت آب به مواد سیمانی، بهینه‌سازی دانه‌بندی سنگدانه‌ها و بکارگیری مواد پوزولانی مانند میکروسیلیس و سرباره، از ارکان اساسی طرح اختلاط این بتن محسوب می‌شوند. بتن خودتراکم علاوه بر افزایش سرعت اجرا و کاهش نیروی انسانی، موجب ارتقای کیفیت، یکنواختی و دوام سازه‌های بتنی می‌گردد. کارخانه بتن آماده سنگ‌شکن غرب با بهره‌گیری از دانش فنی روز و تجهیزات مدرن، موفق به تولید انواع بتن خودتراکم در رده‌های مقاومتی مختلف از جمله بتن خودتراکم پرمقاومت با حرارت‌زایی کم شده و گواهی دانش‌بنیان این محصول را اخذ نموده است.